Gurultwo

Yüzünde bir gülümseme yaratmıyorum artık
Önceden olduğu gibi yüreğini aydınlatamıyorum
Hikayelerimi artık dinlemiyorsun
Beni eskisi gibi rahatlatamıyorsun.

Çok mu sesliydim, çok mu kötüydüm
Çok mu açıktım
Çok mu yüksektim, çok mu hızlıydım
Çok mu yakındım?

Dudaklarını ilk öpücük gibi hissetmiyorum
Gerçekle yüzleşmek yerine kaçmayı tercih ederim

Çok mu gururluydum, çok mu umutluydum
Çok mu ihtiyaç duyuyordum
Çok mu çılgındım, çok mu uzundum
Çok mu verdim?

Ne kadar uzak olsa, ne kadar uzun olsa da
Orada olacağım

İşim gereği sürekli olarak ölçüler, teknik detaylar ve saire ile ilgili konuşuyorum, yazıyorum, çiziyorum, okuyorum.

Son dönemlerde artık kafam mı çok dolu yoksa sürekli olarak birşeyler üretmekten kavramlar birbirine mi girdi bilemiyorum ama bir problemim var. Dilim sürçüyor sürekli. Milimetre diyeceğime inç, santimetre yerine milimetre, inç yerine santimetre sürekli birbirine griyor. Hele ki 2.5 milimetre ile 2.5 inç kavramlarını sürekli birbirine karıştırıyorum.

Neyse ki bu karıştırmalar genelde banttan yayında oluyor. Bazen canlı yayında pört diye ağzımdan kaçıp uçacak diye bekliyorum. Nasıl gerildiğimi anlatamam o durumlarda. Korkunç.

Görmek için bakmak gerekiyor ki ben bakar kör olmuşum resmen. Birden bire kaybettiğimi sandım, sadece göz ucundan kaçtı bir anlık, o bir anlık kaçış bile çok fazla şeye mal olabiliyor. Daha önce deneyimlemiştim, bir daha yapıyordum az kalsın. Neyse ki tutabildim paramparça olmadan.

Bir an düşseydi diye düşündüm. Pek bir fena. Ya düşürüp parçalasaydım. Gerçi yere temas etti, çatladı biraz… ya kırılsaydı?

Kırılmasına izin vermemeliyim. Daha sıkı tutmalıyım. Elimden kaçırırsam bu sefer affetmem çünkü kendimi.

Son bir haftadır, yeni işim, kişisel merakım ve daha bir çok şeyden dolayı günde 280 km yaparak Beylikdüzü tabir edilen ve bir süre önce “Ne ki yahu, evler ucuz, otururum orada, araba da alırım gider gelirim işe” dediğim bir garip İstanbul (?) semtine gider gelir oldum.

Öncelikle, benim bildiğim kadarıyla fuarlar “yeni ürün lansmanı” için yapılır. Ben artık bir noktadan sonra stand stand dolaşıp “Yeni ne ürününüz var” demeye başladığımı hatırlıyorum, gerisini hatırlayamıyorum zira içerdeki ses seviyesi dengemi bozdu. Fuar girişinde “İçerdeki ses düzeyi geçiçi duyma bozukluklarına yol açabilir” ifadesinin kullanılmamış olması yüzünden acaba dava açabilir miydik… Bilemedim.

Geri dönelim konumuza. CeBIT Bilişim Eurasia 2008′de nedense ben “Lansman” göremedim, Sony’yi de göremedim, Asus’u da göremedim, Sony-Ericsson zaten yoktu, Nokia da firma olarak yoktu. Turkcell, Türk Telekom ve Avea devasa boyutlarda vardı ama; Vodafone yoktu?! Bu nasıl perhiz, bu nasıl lahana turşusuydu? İşin ilginç yanı… Türk işlemci yarışması vardı ama… Standını gezen de yoktu!

Neden İstanbul’un bu kadar dışındaydı bu fuar, neden büyüklerin hiçbirisi orada değildi? Eskiden Cep Telefonu Fuarı olurdu, artık o da yoktu. Bir tane bile Mobile Internet Device yoktu, Asus Eee PC yoktu… Apple yoktu! (ki zaten aslında Apple ve Nokia gibi firmalar zaten fuarlara girmiyorlar).

Bar bar bağırıldı “CeBIT’te teknolojiyle buluşun” diye. Ama kimseyi heyecanlandıracak bir şey yoktu…

Bu dünyaya göre değilim sanırım ben, anlamıyorum neden.

Siz hiç cennet gördünüz mü? Yediğinizin neredeyse tekrar ete kemiğe bürünüp önünüze konduğu, şarabın sonsuz ve tatlı olduğu bir cennet. Her yemekten önce kurulan uzun sofralarda insanların şarkılar söyleyip eğlendikleri, roman tınılarıyla, Balkan çılgınlığının buluştuğu bir cennet gördünüz mü hiç?

Üstelik öyle bir cennet ki günahkarların bile sofralara oturabildiği, şarkılara eşlik edebildiği ve haramla, helalin birbiriyle yarışmak yerine birbirine uymayı tercih ettiği bir cennet. “Underground” bir cennet. Hem de bu dünya üzerinde, ölmenize gerek kalmadan görebileceğiniz, tanrıyı bile kıskandırabilecek kadar güzel bir cennet. Kızlarının saçlarında esintinin Vardar nehri dalgaları gibi olduğu, erkeklerin göz renginin Bal köpüğü, insan yüreğinin ve yıldızın Kan kırmızısı olduğu bir toprak. Orada her şey Bal kadar tatlı ama Kan kadar acı oldu hep.

Dedim ya tanrı bile kıskandı insanların yarattığı cenneti, savaşlar, acılar ve ölüm kelebekleri gönderdi oralara. 40 yıl cenneti yaşayanlar mutlaka diyet ödemek zorunda kaldılar, dört yıl savaştılar. Yani her 40 yıla dört yıl harcadılar. Diyet, sadece kol değildi, canı diyet olarak ödediler. Belki o yüzden Rumeli sevdası dediler sevdanın en işkillisine. Ölüm kelebeklerini takip etmeyen bir nesil olmadı orada hiç. O yüzden ne toplu kıyımların acıları unutuldu ne kinler. Ama kin akıtılıp yüreklere her Eurovission’da 12 puanlar verildi. Cennet insanları kinlerini kalplerine gömüp sofraları hatırladı. Tanrının cehennem ateşi bile tam yakamadı, kavuramadı Slavya’nın güzel saçlarını, yada Kemal’in Bal Köpüğü göz rengini.

Slavya ile Kemal’in birbirine aşık olduğu topraklarda gerçek aşka davet bu. Yaşamadığınız ve yaşayamayacağınız kadar büyük bir aşka. Kral Alexandar’ın Makedonyası’yla, Büyük İskender’in dönüşümüne, batıda başlayan aşkın Babil’de buluşmasına. Bak tarihte bile büyük aşkların diyetini ödeyen topraklara davet bu. İskender’in yada Alexandar’ın Babilli sevgilisi, eşiyle yaşadığı büyük aşkın .bugün yok edilen kaynağı.. Kendini tanrı zanneden, şeytanın ebabil kuşu diye yutturduğu uçan ölüm makineleriyle yakmaya, cehennem ateşi göndermeye çalıştığı cennetin doğduğu kaynağa davettir bu.

Şimdi hala taşı olmayan insan mezarlarının üstünde ölüm kelebekleri var. Hala kelebekleri takip ederek yakınlarının hatıralarına ulaşıyor cennetin insanları ama sofralar yine kurulu, yine sonsuzluk dolu kadehlerce tatlı şarap ve Balkan çılgınlığı var akordynola, trompetin aşkında. Davettir insanlara… Gelin ve Slavya’yı görün… BAL köpüğü güzel gözleri, KAN kırmızısı yürekleri ve tanrı ateşinin dahi yakmaya gücünün yetmediği Vardar dalgalarını. Sizi gerçek aşka davetimizdir… Hem yüreğiniz yansın, hem o yürekte sevgiler toplansın…

Teoman Alili

Arabamizi kucucuk otopark alanina park ederken, yandaki Amerikali aileden bir kadin soyle diyordu “bu bolgede dogdum buyudum ama buranin varligindan yeni haberim oldu”…. Iste arkadaslarimizin kesfedip bizi Labor Day tatilinde gaza getirip kattiklari gezinin hedefi “Alder Lake” boyle biryer. Onceden arkadaslarimizdan aldigimiz bilgi dogrultusunda tam teskilat (herturlu kamp malzemesi ve tam mahrumiyet icin alinabilecek tum tedbirler) yola koyulduk Cuma aksamindan.

Yaklasik 140 mili otoban olmak uzere 160 millik bir yol goturuyor sizi Catskills Mountains bolgesinin sayisiz gollerinden biri olan Alder Lake’e; aslinda sehre ve medeniyete bu kadar yakin ve fakat aslinda bir o kadar da uzak olan biryer hic beklemiyordum. Otobandan ciktiktan sonra (once 87North exit 16 sonra 17West exit 96) yaklasik 20 millik harika virajli bir yol sizi bekliyor, cogunlukla nehir kenarindan ve ormanlarin arasindan gecen bu yol bizim Bati Karadeniz’e oldukca benziyor. Ozellikle yoldaki mavi camlar ve hemen heryerden cikabilen geyik, ceylan ve tilkiler size inanilmaz guzel duygular yasatiyor.

Alder Lake oldukca kucuk bir gol oldugu icin haritalarda, googleda falan bulmasi oldukca zor hatta imkansiz, yol otobandan sonra oldukca karisik ve sasirip kaybolmak cok kolay, GPS bile eger daha once gitmediyseniz faydasiz.

Cep telefonu en yakin 15 mil otede bir tepede cekiyor, kontorlu telefon ise yakindaki koylerde yok (nerede var onu da bilmiyorum:))

Golun hemen kenarinda “haunted house” dedikleri yikik dokuk eski ve buyuk bir ev var, evin onundeki hafif meyilli cimenlik alan gole kavusuyor ve yuzmek isteyenler buradan gole girebiliyor, biz de girdik baya guzeldi.

Kamp alanlari oldiukca sinirli sayida ve birbirine oldukca uzak boylelikle kimse birbirini rahatsiz edemiyor, zaten genelde duzgun insanlar geldigi icin pek sorun olmuyormus bu konu.

Gittiginiz kamp alaninda taslarla olusturulmus ates yakma bolumu ve orman gorevlilerinin kesip hazirladigi odun sizi bekliyor, size sadece yerlesip cadirinizi kurmak kaliyor.

Bu arada ayilarin gelmemesi icin yiyecekleri ve copleri oldukca yuksege agaca asmak gerekiyor, bunu da gerekli teknigi kullanarak yapiyorsunuz. Bu onemli bir konu zira buna onem vermeyen bir grubun kampina 3 tane ayinin misafir oldugunu ve ayilari kovduktan sonra bile rahat uyuyamadiklarini ogrendik sonradan.

Bizim kamp yeri oldukca guzeldi golu hafifce yuksekten agaclarin arasindan goren, su kaynagina yakin bir yerdi ve 2 cadirla geniz genis konaklama alani sunuyordu.

Resimleri henuz aktaramadim ama resimlerle bile anlatilacak gibi degil, gercekten yasamak lazim, biz 3 gece kaldik ama doyamadan donduk maalesef. Hele ilk gece o kadar guzeldi ki cok yorgun olmamiza ragmen saat 4′e kadar uyaniktik.

NY civarinda oturanlara ya da uzun menzilli kamp, outdoor gezileri yapanlara Alder Lake’i kuvvetle oneririm.

Kisa bilgi:

Artilari : Sehre yakin, ulasim kolay, cok bilinmiyor ve kalabalik degil adeta butik kamp gibi, cevrede bircok trail (trekking icin) var, balik tutma imkani var, off-road’ a uygun yollar var, kisin kayak merkezine 30 mil uzakta, golde yuzmek mumkun, romantik kamp yapmak icin cok uygun ve guvenli

Eksileri : WC sadece otoparkta, acemiler icin pek uygun degil, ayilar konusunda mutlaka kurallara uymak ve tedbirli olmak gerek, medeniyetten ve erisimden uzak dolayisiyla emergency ihtiyaci olmasi durumunda kendi basinasiniz.

Tavsiyeler : Mumkun olan en hafif malzemenizi goturun, geceleri oldukca serin oluyor yazin bile ona gore tedbir alin, icki, sigara vb keyif verici maddelerinizi yedekli alin hem cok tuketiyorsunuz hem de arkadaslariniz otlanabiliyor !

Istanbul ve New York’un bir cok ortak noktasi vardir bunlarin en belirgini ikisi de insani yutar, kendine benzetir, acimasizdir ve gurultuludur. New york kaprisli bir tanricadir, kosulsuzca sorgulamadan kendine tapilmasini ister. Adak olarak ruhunuzu ister, vermeye direnirseniz gazaplariyla sizi yalniz birakir, mutsuz ama ne kadar mutsuz olsa da kacamaz New york tanricasinin buyusune kapilmis olumluler, muzigiyle sirenler gibi buyuler, film seridi gibi gozlerini dondurur, Brooklyn koprusunun ustunden gecerken birden bire nefessiz birakir kendine asik edene kadar cilveleriyle aklinizi basinizdan alir. Askinizi itiraf ettiginiz an onu kaybedersiniz cunku o sadece kendine asik etmeyi bilir. Sevmeyi degil, sefkat bilmez, acimak… Oyun oynar her gun asik kalbinizle, uzmek icin yapmaz ama elinden gelmez sizi sevmek, mutlu etmek ebedi New york, kim seni bu kadar uzdu? Neden bu kadar zalimsin? Neden bu kadar guzelsin? Neden beni ozgur birakmiyorsun? Neden tutsagin oldum? diye sormadan gecemez insan tabii New york’un karmasasindan bunlari dusunmeye firsati olursa New york’ta Istanbul gibi O’nu biraktigin an geri cagirmaya baslar seni bir parcani alir birakmaz.

Türk insanının teknoloji ile imtihanı beni hep farklı düşüncelere boğmuştur. İstanbul Metrosu’na ilk bindiğimde, dünya’nın her yerinde metro istasyonlarının sıcak ve bunaltıcı, trenlerin serin ve ferah olduğu gerçeğini nasıl bu kadar ters (istasyon serin, metro sıcak) adapte ettiğimizi düşünmüştüm. Aradan 10 yıl geçmiş, hala tek bir çizgi üzerinde gidip geliyor olmamız da cabası. Bütün bu “toplu ulaşım” vesvesesi içinde biraz “yaklaşan yerel seçimler” biraz da “okulların açılması jokeri”ni iyi kullanmak için, belediyenin canla başla kısa bir sürede “ucuz ve hızlı ulaşım yöntemi” Metrobüsü hayata sokmuş olması, bugün beni gelmeyecek bir otobüsü saatlerce beklememle hayallerimin ötesinde bir konfora ulaşmamı sağladı. Üzüldüm, çünkü Acıbadem’deki evimin önünden, Topkapı’ya kadar tek vasıta ile gitmeme olanak tanıyan otobüsler metrobüs ile birlikte hizmetten kaldırılmıştı. Bunun yerine, İETT benden Metrobüs’e kadar farklı, ondan sonra da farklı bir otobüs kullanmamı talep ediyor. Neyse ki işim gücüm Taksim’de de farklı ulaşım alternatiflerine sahibim.

Tek anlamıyla “amele metrosu” diyebileceğim Metrobüs, gerçekten yüzyılın icadı, özellikle Avcılar’da eğitim gören İstanbul Üniversitesi öğrencileri için, oldukça hızlı, ancak binebilirseniz O kadar otobüsün hattı kalkınca, delicesine kalabalık, balık istifi… Yani arabası olanı bindirmek yine imkansız. Ben mesela binmem. Binene de engel olmam tabii.

İlk projesinde yolun Boğaziçi Köprüsünden de geçip karşıya, hiç trafiğe girmeden geçilebileceğini öngörülüyordu ancak, Karayolları Genel Müdürlüğü müdür nedir, izin vermemiş de bu proje “köprüye kadar gel, köprüde aktar, köprüden sonra tekrar metrobüse bin” formülü ile çözülmüş durumda, birlikte trafikte takıldığım ev arkadaşımın aklına doğrudan “teleferik yapsaymışsınız ya, sallanır ama olsun” fikri geldi ama, kim dinler ki beni.

Her neyse, Metrobüs, bugün bana tam 50 dakika kaybettirdi, sözümona 35 saniyede bir kalkan cihaz bana 50 dakika kaybettirdi. Uygulamada elbette problem olacaktır ama… of. of. neyse.